اطلاعات عمومی

بالاخره پس از مدت ها انتظار، نخستین فضاپیمای هندوستان در مدار ماه قرار گرفت.

 "مادهاوان نائیر" (Madhavan Nair) کسی است که این دستاورد بزرگ علمی را برای هندوستان به سرانجام رساند و آن را محصول 40 سال کار علمی مداوم می داند. اما چرا فضانوردی به یکی از اولویت های مهم این کشور در حال توسعه تبدیل شده است؟

22 اکتبر گذشتنه (اول آبان ماه امسال)، نخستین فضاپیمای هندوستان برای کاوش ماه از مرکز فضایی "ساتیش زاوان" (Satish Dhawan) با موفقیت به فضا پرتاب شد. "مادهاوان نائیر" مدیر این پروژه سنگین علمی، حدود 40 سال است که مراحل مختلف این پروژه را از یک مهندس ساده تا مدیریت سازمان معظم فضایی هندوستان، پیموده است. اما در تمام این 40 سال، حتی یک بار نیز از نزدیک شاهد یک پرتاب هم نبوده است و همواره از اتاق کنترل دستاوردهای خود را نگریسته است. او در چند سال گذشته به اندازه ای مشغول بوده که ملاقات وی برای بسیاری از خبرنگاران به یک آرزو تبدیل شده است. البته، گروه عظیمی از پژوهشگران و مهندسان در این راه وی را یاری کرده اند. تا پیش از این، هیچ ماهواره هندی نتوانسته بود بیش از 36 هزار کیلومتر از زمین فاصله بگیرد، و قرار دادن یک ماهواره در مدار ماه از آرزوی دیرین آقای نائیر و سازمان فضایی هندوستان (ایسرو، (ISRO بوده است. نائیر در این باره می گوید: "بسیاری از مسائل برای ما حکم ناشناخته ها را داشت: تاثیر خورشید، میدان گرانشی ماه و چاله های مسیر حرکت." بنابراین اگر چه هندی ها در ابتدا می خواستند به مدار اول ماه نفوذ کنند، اما بعدها با درک چالش های پیش رو، برنامه را تعدیل کرده و مدار دورتری را انتخاب کردند.

هندوستان در اوایل دهه 70 میلادی، نخستین دستگاه پرتاب ماهواره خود را تهیه کرد. در آن زمان، عبدالکلام که بعدها به مقام رئیس جمهوری این کشور رسید، دنبال کسی می گشت که بتواند سیستم برق مناسب این سکوی پرتاب را طراحی کند. در آن روزگار، نائیر جوانی بود ناشناخته و البته با انگیزه که مورد توجه یکی از سران ارشد سازمان فضایی هندوستان قرار گرفت.

هنوز بسیاری، بر اقدامات هندوستان در فرستادن فضاپیمایی در این حد، خرده می گیرند؛ چرا که هندوستان اساسا کشوری است در حال توسعه. اما امثال آقای نائیر با بهره گرفتن از تجربه چندین دهه ای، پیشرفت های خوبی را صورت داده اند و از پرتاب موشک های بسیار ساده به مراحل پیچیده ی نزدیکی به ماه رسیده اند. در سال 1980، هندوستان با پرتاب موشک 17 تنی SLV به ششمین کشوری تبدیل شد که ماهواره اختصاصی خودش را در مدار زمین قرار داده است.

پس از آن نائیر به ریاست طرح پرتاب ماهواره عظیم تر رسید و پروژه پرتاب PSLV یعنی نمونه قطبی ماهواره قبل کلید خورد. از سال 1994  فضایی هندوستان توانست 13 پرتاب موفق را از این ماهواره به نمایش بگذارد و PSLV به محور فعالیتن های فضایی هندوستان تبدیل شد؛ موشکی با وزن 300 تن که می تواند تا 5/1 تن بار را در مدار زمین قرار دهد. قابلیت های فراوان آن باعث شد که به بستر فعالیت های "ایسرو" برای نزدیکی به مدار ماه تبدیل شود. در سال 2003، نائیر به ریاست ایسرو رسید؛ درست در زمانی که پروژه "چاندرایان" یعنی مأموریت حضور در مدار ماه تازه در حال شکل گیری بود. با وجود خصلت عام هندی ها و علاقه آنها به کاغذبازی، نائیر اکثر وقت خود را به جنبه های فنی این پروژه اختصاص داد.

اغلب هندی ها او را مردی آرام، سخت کوش و کم حرف می دانند که بیشتر اهل کار است و کمتر حرف می زند. اواسط دهه 90، بعد از یک پرتاب ناموفق، نائیر و همکارانش توانستند یک ماهواره یک تنی را در مدار زمین قرار دهند و آرزوی دیرینه خودکفایی در این حوزه را برای مردم هندوستان محقق کنند. اما نائیر از کار ننشست و برای تکمیل پروژه خود همچنان به فعالیت ادامه داد.

همه این ها در شرایطی است که هندوستان پس از آزمایش هسته ای معروف خود در سال 1998، مورد تحریم آمریکا و سایر دولت های غربی قرار گرفت و معاملات تسلیحاتی و نظامی با این کشور محدود شد. این محدودیت و کمبود تجهیزات، هندی ها را بر آن داشت تا در راه خودکفایی فضایی تلاش بیشتری انجام دهند و موتورهای و دستگاه های مورد نیاز را خود تولید کنند. نائیر معتقد است تحریم ها نقش مهمی در پیشرفت او و همکارانش داشته است.

در کنار ارتقای حس خودکفایی ملی، هندی ها با عطش بسیار برای توسعه ی فعالیت های خود در فضا تلاش کرده اند و هم اکنون این کشور یکی از بزرگ ترین ناوگان ماهواره های مخابراتی و سنجش از دور را در جهان در اختیار دارد. این مسئله، نقش مهمی را در توسعه این کشور پرجمعیت ایفا کرده است؛ هندی ها توانسته اند به کمک این ناوگان، ارائه خدمات در بسیاری از مناطق روستایی دورافتاده را تسهیل و خدمات بهداشتی، درمانی، آموزش و کشاورزی را به ساکنان این روستاها عرضه کنند. هندی ها از سفر به ماه نیز اهداف خاص خود را دنبال می کنند. آنها ذخایر هلیوم ماه و ترسیم دقیق نقشه های آن را برای آینده راکتورهای هسته ای خود حیاتی می دانند. علاوه بر این، نائیر و همکارانش توانسته اند با بودجه ای بسیار اندک، پروژه سفر به ماه را اجرایی کنند؛ یعنی تنها چیزی حدود 100 میلیون دلار و به عبارتی، تنها یک دهم کل بودجه سازمان فضایی هندوستان. البته به نظر می رسد نتایج این طرح، ده ها برابر این میزان سرمایه گذاری را به آنها بازخواهد گرداند.

عموم مردم برای آنکه بتواند زودتر به مقصد برسند، هواپیما و پرواز را انتخاب می کنند اما طراح معروف فرانسوی «ژان ماری ماساد» باور دارد که بالن های هوایی مدرن با سرعتی کم می توانند در صنعت حمل و نقل هوایی، نقشی تأثیر گذار ایفا نمایند.

وی که از 5 سالگی به نقاشی کشتی علاقه مند شد هم اکنون با شرکت ای نظیر «سنت لورن» و «یاماها» هکاری دارد و قایق های تندرو نیز طراحی نموده است. وی هم اکنون با شرکت Onera آژانس فضایی فرانسه همکاری می کند و در حال ساخت نخستین و لوکس ترین کشتی هوایی است. این کشتی که از دو طبقه تشکیل شده 6/5 میلیون فوت حجم دارد و شکل آن شبیه به یک وال دریایی است. هم چنین می تواند در عرض چهار روز با ظرفیت 55 مسافر مسیر میان پاریس تا ماداگاسکار را با حداکثر سرعت 168 کیلومتر در ساعت طی کند و حداکثر سطح پروازی آن 9800 پا است. وی که قابلیت های دینامیکی و آیرودینامیکی این وسیله را سال گذشته مورد آزمایش قرار داده، از سوی آژانس فضایی فرانسه این پیشنهاد را دریافت نموده که در ابعادی کوچک، کشتی هوایی با ظرفیت حمل 15 سرنشین و حداکثر سرعت 128 کیلومتر بسازد تا در صورت موفق بودن طرح، به مرحله بعدی با مقیاسی بزرگ تر فکر کنند. او که قرار است طرح خود راتا سال 2020 عملی کند، برای پروژه اش نیاز به 15 میلیارد دلار سرمایه گذاری دارد و آژانس فضایی فرانسه به دنبال یک حامی مالی است.

سالن: این محیط وسیع با مساحت 6/2 میلیون فوت مربع پر از هلیوم است تا بتواند کشتی را بالا نگاه دارد. دستگاه ضد سرما نیز در اتاق نصب شده که آن را از سرمای زیاد در ارتفاع مصون نگاه داشته و در این میان باله های کناری در طرفین چپ و راست نیز سبب مانورپذیری بالا و پایداری می شوند.

دم بالون: این دم که بسیار باریک است سبب ایجد نیروی پیشینه آیرودینامیک با کاهش میزان چرخش و فشار باد به اتاق می گردد.

بخش توازن: کشتی هوایی پس از مصرف سوخت، وزنش کم می شود. سپس پمپی هوای بیرون را به داخل هدایت می مکند و سبب بالا رفتن وزن از دست رفته بالن می گردد و آن را در ارتفاعات بالا مقاوم می کند.

میله استحکام دهنده: شش پیشرانه توربو که هر کدام می توانند 450 کیلووات نیرو تولید کنند و یک میله استحکام دهنده 16 پایی، همه و همه به بالون کمک می کنند تا در نهایت استحکام و پایداری بتواند به حداکثر سرعت 128 کیلومتر دست یابد.

فضای داخلی: این کشتی قابلیت حمل 15 سرنشین را داراست و فضای داخلی آن شامل دو سالن رستوران، کتابخانه، محل انجام تمرینات ورزشی و ... است که با لوازم زیبایی تزئین شده است. البته به دلیل امکانات محدود، مصرف آب تنها برای استحکام سرپایی وجود داشته و وان با جکوزی دیده نمی شود.

در ماه جون سال 1921 هواپیمای Cloudster در میدان پروازی مارچ در كالیفرنیا آماده برای پرواز بود. این پرواز قرار بود تا میدان كارتیز در نیویورك انجام گیرد اما اشكالی كه در موتور هواپیما ایجاد شد در حین پرواز، موجب شد تا هواپیما در فرودگاه تگزاس یك فرود اضطراری داشته باشد. پس از رفع اشكال موتور، هواپیما به میدان مارچ بازگشت تا یك موتور نو و بی عیب روی آن نصب گردد. پس از آن داگلاس قرارداد ساخت یك موشك انداز دریایی (هواپیمایی كه بمب افكن دریایی باشد) را بسته بود. این كار با ساخت هواپیمای DT-1 انجام شد. اما مدل كامل شده آن كه DT-2 مدل جدید و به نوعی تكامل یافته آن پس از آن عرضه شد. پس از عدم موفقیت داگلاس در انجام پرواز با Cloudster، دیوید داویز سهم خود از شركت را فروخت و تجارت را ترك كرد.

 در جولای 1921 دونالد ویلز داگلاس كمپانی داگلاس را ثبت كرد. در تابستان 1922 یك استودیو كهنه و قدیمی فیلم را در بلوار ویلشر در نزدیكی سانتا مونیكا در كالیفرنیا اجاره كرد. او در آنجا شروع كرد به ساخت هواپیمای Douglas World Cruiser كه در واقع مدلی تكامل یافته از DT-2 بود. دو فروند از آن بالاخره دنیا را در 27553 مایل كه بیش از 371 ساعت پرواز بود دور زدند.كه این اولین شعار كمپانی را همراه داشت و آن شعار این بود:اولین دور زن زمین.

اولین چهار فروند از این نوع هواپیما به نامهای سیاتل، بوستون، شیكاگو و نیو اورلین نام گذاری شدند. نیو اورلین و شیكاگو سفر 6 ماه و 6 روزه را ترتیب داند. سیاتل پس از اینكه به سمت آلاسكا پرواز كرد و در آنجا برای تعمیر و رسیدگی ماندگار شد، پس از پرواز در منطقه كوهستانی نتوانست كه اوج بگیرد و ارتفاعات را رد كند و هواپیما در هم شكست و سقوط كرد. هواپیمای بوستون یك فرود اجباری در آتلانتیك(اقیانوس اطلس)داشت اما در آخرین دور پروازی كه به دور دنیا داشت، پانزدهمین هواپیمای سفارش داده شده ارتش جایگزین آن شد و نام آن به بستون 2 تغییر پیدا كرد.

در آخر باید گفت كه Douglas World Cruiser  هواپیماای است كه قابلیت نشست و برخاست روی آب را داشته و ارابه‌های فرود آن در واقع اسكی مانند بودند.

تلاش های ایران برای ساخت موشك های بالستیك با برد زیاد و توپخانه هایی با برد بالا را میتوان به سه دوره زمانی تقسیم كرد.دوره اول بین سال های(1977- 1979).دوره دوم در خلال جنگ با دشمن بعثی حوالی سالهای(1980- 1988) و دوره سوم بعد از جنگ در سال(1988)به بعد.

از مرحله دوم به بعد ساخت موشك وارد فاز جدیدی شد و ساخت و طراحی موشك ها به تعداد بالا و همزمان با شرایط خاص انجام شد.(میتوان عنوان كرد كه با توجه به اینكه ایران در خلل جنگ 8 ساله تاثیر موشك های بالستیك و فناوری موشكی را درجنگ و استراتژی دفاعی به خوبی درك كرد و بعد از جنگ به سمت استراتژی دفاع موشكی نامحدود روی ورد).

بعد از پایان جنگ ایران كوشید كه با كمك گرفتن از مهندسین خارجی برزگ كه از كشور خود رانده شده و یا بیكار بودند به توسعه فناوری موشكی خود بپردازد.برنامه موشكی ایران به سرعت پیش رفت و باعث حیرت جهانیان گشت.

پایه و شالوده اصلی استفاده از این نوع سوخت موشك های عقاب و شاهین 2 بودند.

ایران از این فناوری به صورت سیتماتیك برای تولید توپخانه های صحرایی خود استفده كرد كه باعث ساخت توپخانه های گروه فجر,نازعات و زلزال گردید.تلاش های اولیه به پشتوانه كمك های فنی و تكنولوژیكی چین انجام شد.در همین راستا كارخانه های مونتاژ و تولید صنعتی زیادی در خلال سال های 1991 تا 1992 ایجاد شد.ایران با سرعتی باور نكردنی از چین پیشی گرفت و در ساخت این محصولات از كمك چین بی نیاز گشت.

سوخت مایع

بعد از جنگ,ایران به ازمایش موشك هایی با سوخت مایع روی اورد از جمله موشك اسكاد-بی كه به وسیله مهندسی معكوس ساخته شده بود.نمونه بومی موشك اسكاد-بی به نام شهاب-1 شناخته میشد كه دوباره طراحی و ساخته شده بود.

بعد از شهاب 1 نوبت به شهاب 2 بود كه از روی موشك اسكاد-سی طراحی و تولید شده بود.اخرین موشك از این گروه در حال حاضر موشك شهاب 3 است.تمامی این برنامه ها با كمك های فنی روسیه و كره شمای انجام شد.ایران طرح های زیادی را برای ساخت موشك های شهاب 4(موشكی برای حمل ماهواره),موشك شهاب 5 و شهاب 6 در دست اجرا دارد كه اطلاعات كمی از انها وجود دارد و شاید نوع 5 و 6 ان وجود خارجی نداشته باشند.طبق برخی گمانه زنی ها ایران برای گسترس موشك های خود از موشك كره ای تیپدانگ 2 كه در چهارم جولای سال 2006 ازمایش شد استفده میكند(اینها همگی حدس و گمانه زنی هایی است كه توسط سرویس های اطلاعاتی غربی بیان شده است).

گروه موشك های تاكتیكی ایران

موشك فاتح-110:

موشك فاتح-110 یكی از پیشرفته ترین موشك های بالستیك برد كوتاه است كه با دقتی 10 متری قدرت زیادی در نبرد های نزدیك به نیروهای مسلح میبخشد.این موشك بردی 200 كیلومتر در نوع اول و 250كیلومتری در نوع دوم دارد.

--------------------------------------------------------------

موشك چند كلاهكه فجر 3:

موشك چند كلاهكه فجر 3 ایران یك موشك پیشرفته بالستیك است.این موشك به صورت بومی و با سوخت مایع گسترش داده شده است از برد این موشك اطلاعاتی در دسترس نیست.این موشك با توجه به چند كلاهكه بودن از قدرت تخریب بالا در حجم وسیعی برخوردار است.طبق برخی گمانه زنی ها فجر 3 از كلاهكی 3 قسمته ساخته شده است.

--------------------------------------------------------------

موشك شهاب 3:

موشك شهاب 3 اولین موشك بالستیك میان برد ایران است.مدل اول این موشك كه با نام Shahab-3A شناخته میشود بردی برابر 1300 كیلومتر را دارست.مدل بعدی این موشك كه با نام Shahab-3B شناخته میشود از كلاهكی سنگین تر بهره میگیرد و توانایی هدف قرار دادن اهدافی در 2000 كیلومتری را داراست.نوع اخر این موشك Shahab-3d نامیده میشود كه بردی بین 2200 تا 3000 كیلومتر را داراست.

----------------------------------------------------------

موشك شهاب 4:

از این موشك اطلاعات زیادی در دسترس نیست.این موشك در پیشبرد برنامه های فضایی ایران مورد استفاده قرار میگیرد كه از سوخت مایع استفده میكند و از موتوری 2 مرحله ای سود میبرد.

---------------------------------------------------------------------------

تقسیم بندی گروه های موشكی جمهوری اسلامی ایران:

توپخانه صحرایی:

1 فجر-2

2 فجر-3

3 فجر-5

4 فجر-27

5 عقاب

موشك های بالستیك با برد كوتاه:

1 سمید(توپخانه)

2 تندر-69(توپخانه)

3 شاهین2(توپخانه)

4 نازعات(توپخانه)

5زلزال(توپخانه

 6 فاتح-110

7صیغه

موشك های بالستیك میان برد:

1 آر-17 ایی نسخه ای از موشك اسكاد- بی

2 شهاب-1

3 شهاب-2

4 شهاب-3

5 فجر-3(چند كلاهكه)

6 قدر-110

موشك های بالستیك برد بلند:

1 شهاب-4(وضعیت نامعلوم)

2 شهاب-5(وضعیت نامعلوم)

3 شهاب-6(وضعیت نامعلوم)

بعد از پرواز بمب افکن V-1 آلمان در جنگ جهانی دوم تا کنون موشک های بسیاری تولید شده اند و پیشرفت های زیادی کرده اند.

امروزه موشک ها با موشک های پرتاب کننده بر روی شانه ( دارای 50 سانتی متر و 20 اینچ درازا و 6 سانتی متر و 2.5 اینچ عرض و برد 1000 متر و 3300 پا ) تفاوت بسیاری پیدا کرده اند و به موشک های بالستیک تبدیل شده اند.

موشک هایی با درازای 18 متر و 60 فوت و عرض 1.7 متر و 5.5 فوت و با برد بیش از 5500 کیلومتر.

سه نوع موشک که با سیستم های پیچیده تری دارای کاربرد بیشتری هستند:

1. موشک هایی با لانچر های متحرک برای فعالیت های فضایی

2. موشک های دور برد استراتژیکی

3. موشک های دفاعی برای هدف قرار دادن موشک های در حال آمدن

حال آلیاژ مناسب برای موشک نسبت به نوع موشک و کاربرد عملیاتی آن امری مهم برای ساخت موشک است.

موشک هایی با طول زیاد برای دقت در برخورد به هدف باید در نوع آلیاژ آن دقت زیادی شود تا بتواند بار آئرودینامیکی را تحمل کند مانند 1.465 کیلوگرم بر مجزور ثانه برای موشک های تاکتیکی.

در موشک های V system و یا موشک های دیگر آلیاژ های موشک کمی زیرکانه و احمقانه طراحی شده اند ولی در عوض از حجم کاسته و به سرعت اضافه کرده اند.

این کمپانی پنل هایی را برای این موشک طراحی و تست کرده است.

این پنل های تست شده بر روی element های FEA قابل نصب است.

این پنل ها قادرند بارگزاری ناموفق را پیش بینی کنند و با آلیاژ struc-tures قابل اعتماد شدند.

آلیاژ های مورد استفاده در موشک ها:

1. فلز تیتانیوم:

عمده ترین مصرف تیتانیوم در صنایع به دو صورت فلزی و دی اكسیدتیتانیوم می‌باشد. مصرف فلز آن به دلیل مشكلات تهیه و خالص سازی آن مصرف چندانی ندارد، اما در عوض مصرف اكسید آن بصورت TiO2 در صنعت كاربرد بسیار گسترده ای دارد؛ بطوریكه 90 درصد از صنایع اولیه، مصرف كننده اكسید تیتانیوم می‌باشد. امروزه فلز تیتانیوم بعنوان یك فلز استاتژیك در موتور و ساختمان داخلی هواپیما، تجهیزات حمل و نقل صنایع شیمیایی، واحد های مولد برق، صنایع آلیاژی، ساخت زیر دریایی ها، كارخانه های ساخت مواد شیمیایی، دستگاههای خنك كننده نیروگاه های اتمی و حرارتی و دهها مورد دیگر كاربرد دارد. مصرف عمده دی اكسید تیتانیوم در صنایع رنگ سازی به عنوان رنگدانه می باشد و همچنین این ماده در صنایع سرامیك، پلاستیك، كاغذ و الكترونیك كاربرد دارد. مصرف این ماده در كشورهای پیشرفته تقریبا 10 برابر كشورهای در حال توسعه می‌باشد.

مصارف فلز تیتانیوم

فلز تیتانیوم در محیط های فرسایشی بسیار مقاوم می‌باشد. تیتانیوم خالص و یا آلیاژ های آن با ناخالصی كم در كارخانه های سولفورزدایی مشتقات نفتی، در تجهیزات مربوط به چاه های نفت و در اتصالات مورد نیاز و همچنین در موارد پزشكی مورد استفاده قرار می‌گیرد. از طرف ورق های فولادی با پوشش تیتانیوم هم اكنون در جهان تولید شده كه بعلت خاصیت ضد فرسایشی كاربرد وسیعی در صنعت نفت و در مراحل سولفورزدایی مشتقات نفتی در پالایشگاه ها پیدا كرده اند. دیگر مصرف عمده این فلزدر صنعت هواپیما سازی است.

2. Hastelloys:

آلیاژهای حاوی Mo ویژه مانند Hastelloys، مقاومت بالایی در برابر گرما و خوردگی دارئد.مولیبدن بیشتر بعنوان فلز آلیاژی در فولاد، آهن ریخته گری و ابرآلیاژها به منظور افزایش سختی پذیری، مقاومت، شدت و مقاومت در برابر زنگ زدگی استفاده می شود. بیش از 80 درصد از آندهای اشعه X چرخشی كه اخیراً در كلینیك های تشخیص طبی بكار برده می شوند از آلیاژهای مولیبدن تشكیل شده اند.

در منابع دما بالا، مولیبدن با ابر آلیاژهای آهن، نیكل و كبالت، سرامیك و سایر فلزات دیرگداز (تنگستن، تانتالیوم و نیوبیوم) رقابت می كند. ابرآلیاژها را می توان در دماهای تا 1200 درجه سانتی گراد استفاده نمود. تركیبات مولیبدن بخصوص آلیاژهایی كه توسط كاربید سخت شده اند و مولیبدن روغن كاری شده با سیلیكات پتاسیم تا دمای 1800 درجه سانتی گراد مقاومت دمایی و خصوصیات خزشی از خود نشان می دهند. مقاومت این عنصر در برابر اكسیداسیون همواره بایست مورد توجه قرار گیرد.

3. برلیم:

بریلیم یكی از فلزات سبك با بالاترین نقطه ذوب است و قادر به تولید آلیاژ بریلیم- مس می باشد. (بریلیم توانایی جذب مقادیر زیادی حرارت را دارد).

آلیاژهای بریلیم- مس در یك رنج وسیعی مورد استفاده قرار می گیرد: رسانایی الكتریكی و حرارتی آنها، مقاومت و سختی بالا، خواص غیر مغناطیسی و مقاومت در برابر فرسودگی و خوردگی می باشد.

این موارد استفاده شامل نشانه های :

الكترودهای جوش خورنده نقطه ای Spot-welding،فنرها،ابزارهای غیر قابل اشتعال و اتصالات الكتریكی می باشد.سختی فلز،وزن سبك و پایداری سه بعدی در یك رنج دمایی وسیع، آلیاژهای مس- بریلیم در صنایع دفاع و هواپیماسازی استفاده می شود زمانی كه مواد ساختاری با وزن سبك با مقادیر گرمایی زیاد برای جت ها، موشك ها، وسایل نقلیه موتوری و ماهواره های مخابراتی موردنیاز می باشد. ورقه های نازك بریلیم برای تشخیص اشعه X استفاده می شود و نورمرئی عبور می كند و تنها اجازه تشخیص اشعه x‌ را می دهد. در زمینه لیتوگرافی (چاپ سنگی) بریلیم برای تولید مجدد واردات منسجم میكروسكوپی می باشد. از آن جایی كه بریلیم یك جذب نوترون حرارتی پائینی دارد، صنعت نیروی هسته ای ، این فلز را در رآكتورهای هسته ای مورد استفاده قرار می دهد. مانند یك بازتابنده نوترونی و اصلاح كننده می باشد. بریلیم برای ساخت چرخش نماها، تجهیزات انواع كامپیوتر ، فنرهای ساعت و ابزار دیگر كه جایی كه وزن سبك، سختی و استحكام سه بعدی مورد نیاز است، بكار می رود. اكسید بریلیم برای بیشتر موارد استفاده كه رسانایی گرمایی خوب با استحكام و سختی بالا با نقطه ذوب بالا مورد نیاز است، به كار می رود و به صورت عایق الكتریكی عمل می كنند. مواد مركب بریلیم در لوله های با نور فلوئورسنت استفاده می شد. اما این مورد استفاده ادامه نیافت. همچنین بریلیم درپنجره های بریلیمی لوله های اشعه X و ابزار فاقد جرقه الكتریكی نیز استفاده می شود.

این فلز قلیایی (آلكالین) خاكی به صورت اولیه زمانی كه یك عامل سخت شدگی در آلیاژها استفاده می شود(عمدتاً به صورت آلیاژ مس - بریلیم قابل توجه است.)

4. اورانیوم:

اورانیوم تهی شده (عمدتاً U238 خالص با کمتر از 2/0% U235 ) توسط افراد نظامی برای محافظت از تانکها و در بخشهایی از گلوله های تفنگ ، موشک ها ، هلیکوپترها و هواپیماها استفاده می شود.

چاپگر جوهرافشان جدیدی از سوی هیولت پاكارد رونمایی شد كه با قابلیت توكار اتصال به اینترنت به كاربران امكان می‌دهد بدون نیاز به رایانه، اسناد خود را مستقیما از اینترنت چاپ كنند.

به گزارش سرویس فن‌آوری اطلاعات خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، چاپگر Photosmart Premium هیولت پاكارد كه با قیمت 399 دلار آمریكا تا پایان سال میلادی جاری روانه بازار خواهد شد به كاربران امكان می‌دهد محتوای اینترنتی را از طریق نمایشگرصفحه لمسی 4.33 اینچی مرور كنند تا مطالب مورد نظر خود از قبیل بلیت سینما، جدول، قبض و مقالات اینترنتی را چاپ كنند.

همچنین كاربران با استفاده از این دستگاه كه از سوی هیولت پاكارد به‌عنوان نخستین چاپگر خانگی متصل به اینترنت جهان توصیف شده، می‌توانند تصاویر خود را مستقیما چاپ كرده یا به سرویس اشتراك‌گذاری عكس و چاپ Snapfish هیولت پاكارد آپلود كنند.

این شركت همچنین برنامه‌هایی را برای این چاپگر عرضه می‌كند تا كاربران بتوانند محتواهای اینترنتی نظیر تقویم‌ها را شخصی‌سازی و سپس چاپ كنند.

طبق اعلام هیولت پاكارد، كاربران می‌توانند اخبار سفارشی را از بر مبنای علاقه خود از یواس ای تودی چاپ كنند. این شركت با وب سایت‌هایی از جمله گوگل، فاندانگو، Coupons.com وDreamWorks Animation همكاری می‌كند تا محتوای شخصی‌سازی شده را به كاربران عرضه كند.

به گفته سخنگوی هولت پاكارد، كاربران نمی‌توانند مقالات را از وب سایت‌های یو اس ای تودی و روزنامه‌های دیگر چاپ كند ولی پشتیبانی از سایت‌ها و محتواهای بیش‌تر به تدریج به این دستگاه افزوده خواهد شد.

این چاپگر بی‌سیم همچنین می‌تواند از طریق ارتباط بی‌سیم بلوتوث و وای فای از رایانه و تلفن هوشمند آیفون عكس چاپ كند و مانند تمامی چاپگرهای همه منظوره اسناد را كپی، اسكن و فكس می‌كند.

محققان یک مرکز تحقیقات زیست فن آوری کشورمان از موفقیت در تولید رگ مصنوعی از نانوالیاف زیست سازگار زیست تخریب پذیر با همکاری دانشگاه علوم پزشکی تهران خبر دادند.

به گزارش ایسنا، به گفته محققان شركت فن آوری بن یاخته، نمونه اولیه این رگ مصنوعی از حدود 9 پیش در گردن یک گوسفند پیوند زده شده که پس از گذشت این مدت کارکرد مطلوبی داشته و این گوسفند همچنان به حیات طبیعی خود ادامه می‌دهد.

•   به نقل از فایبرفشن، این روبات می تواند مانند یک مدل فشن ژست بگیرد، بچرخد و روی پایش چرخ بزند؛ حرکات این روبات می تواند توسط کامپیوتر یا حتی با دستگاه موبایل برنامه ریزی و کنترل بشود.
  
    
  
  دانشمندان و محققان این پروژه پیش بینی می کنند که این مدل در فروشگاه های بزرگ لباس و بوتیکهای مد، به عنوان مانکنی متحرک به کار گرفته بشود.