اطلاعات عمومی

به آناتومی ناخن توجه كنید و درباره حالت‌های ناخن و مراقبت‌های مناسب از آن پی ببرید.

با وجوداینكه ناخن‌های شما كوچك هستند اما نقش بسیار مهمی را در بدن ایفا می‌كنند. تلاش كنید كه به خوبی از انگشت‌هایتان مراقبت كنی و با این كارتان بر چالاكی و زبردستیتان بیفزایید. انگشتان همچنین ممكن است كه در سلامتی عمومی بدن شما هم اثراتی از خود نشان دهند.

ساختمان یك ناخن سالم

این توضیح مولفه‌های یك ناخن سالم را نشان دهد:

ناخن‌های شما ساخته شده از لایه‌های روی هم قرار گرفته‌ای از پروتیینی با نام كراتین می‌باشند كه این پروتیین در موها و پوست شما هم دیده میشود. هر ناخن قسمت‌های مختلفی را در بر می‌گیرد كه این قسمت‌ها شامل:

صفحه ناخن (NAIL PLATE): صفحه ناخن قسمتی از ناخن شماست كه به طور كامل قابل رویت می‌باشد، بخش سختی كه وقتی به ناخن‌هایتان نگاه می‌كنید آن قسمت را مشاهده می‌کنید.

قسمت چند لا ناخن (NAIL FOLDS): این قسمت پوستی است كه هر كدام از صفحه‌های ناخن شما را در سه طرف تنظیم می‌كند.

بستر ناخن (NAIL BED): بستر ناخن شما پوستی پایین‌تر از صفحه ناخن می‌باشد. سلولها در پایه ناخن شما، ناخن انگشتان دست یا پا را ایجاد می‌كنند و مسئول نگه داشتن صفحه ناخن می‌شوند.

پوست (CUTICLE): پوست شما بافتی است كه صفحه ناخن‌تان را در پایه ناخن روی هم قرار می‌دهد. این قسمت، از سلول‌های جدید كراتین كه به آرامی ازقسمت بستر ناخن نمایان میشوند، محافظت می‌كنند.

بعضی از حالتهای ناخن بی‌ضرر هستند این حالات شامل برامدگی‌های عمودی كه بیشتر با افزایش سن دیده می‌شوند و خطوط یا لكه‌های سفید رنگ می‌باشند. لكه‌ها معمولا در نتیجه آسیب رسیدن به صفحه ناخن یا بستر ناخن صورت می‌گیرد. در زمانی كه این لكه‌های سفید گسترده میشوند، میتوانند نشانگر بیماری باشند.

اگر ناخنتان از بستر ناخن عقب‌نشینی كرد، می‌تواند نشانگر پسوریازیس (PSORIASIS) یا حساسیت به نوعی دارو باشد. فرورفتگی‌هاییكه در اطراف ناخن‌هایتان می‌بینید این فرورفتگی‌ها كه به خطوط كلاه كج (BEAU LINES) معروف هستند، زمانی كه رشد، در ناحیه‌ای در زیر پوست متوقف میشود، ظاهر میگردند. این مورد ممكن است به دلیل آسیب یا بیماری شدید رخ دهد.

اگر مشكلی در ناخن‌هایتان دارید كه شبیه به علایمی است كه گفته شد، به پزشكتان مراجعه كنید تا شما را ویزیت كند. معاینه پزشك معمولا شامل دیدن ناخن‌ها به همراه انجام آزمایش در جهت تجویز دارو می‌شود.  

هیچ محصول مراقبت از ناخنی وجود ندارد كه به تنهایی از ناخن‌هایتان محافظت كند. اما پیروی كردن از این رهنمون‌های ساده میتواند به شما كمك كند تا كاری كنید كه ناخن‌هایتان به بهترین شكل ممكن دیده شوند.

از ناخن‌هایتان سوء استفاده نكنید. برای جلوگیری از آسیب دیدگی ناخن، از آنها برای برداشتن، فشار آوردن و كنكاش كردن در چیزها استفاده نكنید.

ناخن‌هایتان را با دندان گاز نگیرید و پوست كنار آن را نخورید. این عادت‌های بد به بستر ناخن آسیب شدید وارد میكند. حتی یك برش كوچك در كنار ناخن شما میتواند به باكتری‌ها یا قارچها فرصت وارد شدن دهند و باعث عفونت (paronychia) گردند. چون ناخن‌های شما به كندی رشد می‌كنند، یك ناخن آسیب دیده، آثار یك آسیب را برای مدت‌ها در خود نگاه می‌دارد.

از ناخن‌هایتان محافظت كنید. در هنگام استفاده از صابون و آب برای مدت طولانی و یا استفاده از مواد شیمیایی حتما دستكش‌های لاستیكی با رگه‌های نخی بپوشید.

توجه مخصوص: مانیكور كردن و ناخن‌های ضعیف و كم استحكام

اگر شما به مانیكورها اعتماد دارید كه به شما ناخن‌هایی با شكل و شمایل زیبا ارایه می‌دهد، سخت در اشتباه هستید. پوست خود را تغییر ندهید. این كار میتواند به عفونت ناخن منجر شود. همچنین اطمینان حاصل كنید كه تكنسین ناخن شما تمامی وسایلی را كه استفاده میكند، ضد عفونی كرده باشد. استفاده از وسایل استرلیزه نشده، باعث انتقال عفونت‌های ویروسی مانند هپاتیت ب یا زگیل‌ها می‌شود.

با اندكی كار كردن روی ناخن‌های ضعیف و شكننده، می‌توان در جهت محكم كردن آن گام برداشت. نکات زیر می‌تواند در محافظت از آنها شما را یاری دهد تا ناخن‌هایتان از آن حالت شكنندگی و سستی خارج شوند.

ناخن‌هایتان را كوتاه، به شكل مربعی، و در قسمت بالا نسبتا مدور نگه دارید. بعد از هر حمام یا بعد از اینكه دست به مدت پانزده دقیقه در حمام روغن و زیر آب بود ناخن‌های شكننده را پیرایش كنید. سپس از مرطوب کننده (کرم) استفاده کنید.

زمانی كه می‌خواهید بخوابید، با استفاده از كرم، پوست و ناخن‌های دست را ماساژ دهید و سپس آن را با دستكش کتانی بپوشانید.

از یك سفت كننده یا مستحكم كننده ناخن استفاده كنید. اما استفاده از محصولاتی كه در تركیباتشان سولفو آمید تلوئن (toluene sulfonamide ) یا فرم آلدهید (formaldehyde) به كار برده شده، بپرهیزید. این مواد شیمیایی می‌تواند باعث قرمزی و سوزش پوست گردد.

از مواد رنگ‌بر (استون) بیشتر از دو بار در ماه استفاده نكنید. به جای آن نحوه براق كردن و آراستن ناخن‌ها را تغییر دهید. زمانی كه شما به یك ماده برای از بین بردن رنگ روی ناخن نیاز دارید، از آن نوع موادی كه در تركیب آن از ماده شیمیایی استون استفاده شده اجتناب كنید كه استفاده از آن باعث خشك شدن ناخن‌ها می‌شود.

به طور معمول محصولاتی که برای اصلاح صورت به کار برده می‌شوند، انواع متعددی دارند و شامل صابون، کف‌های اسپری، خمیرهای کف کننده و خمیر اصلاح هستند. هدف از استفاده هر کدام از این محصولات، نرم کردن موها برای اصلاح آسان‌تر و راحت‌تر است...

اگر موها ضخیم و خشک هستند، احتیاج به فشار بیشتری برای تراشیدن داشته و در نتیجه تحریک بیشتری ایجاد می‌کنند. یک ماده اصلاح باید موها را به سرعت نرم کرده و سبب صاف شدن و سیخ شدن آنها شود تا راحت‌تر تراشیده شوند. کرم یا خمیر اصلاح باید کف زیاد ایجاد کرده و کف زود خشک نشود و موجب تحریک پوست یا مخاط نشود. صابون‌های اصلاح به علت ایجاد ذرات متراکم در موها کف طولانی مدت‌تری را دارند اما صابون‌ها برای تولید کف باید در یک کاسه آب گذاشته شده و با فرچه روی پوست مالیده شوند بنابراین مورد استقبال نیستند. کرم‌های مولد کف نیز به دلیل لزوم استفاده از فرچه، امروزه کاربرد کمتری دارند. از آنجایی که کرم‌های بدون فرچه حاوی روغن و آب هستند و یک لایه چربی روی پوست باقی می‌گذارند و کمتر سبب تحریک پوست می‌شوند، مناسب پوست‌های خشک و حساس هستند. این کرم‌ها شبیه مرطوب کننده عمل کرده و چون فاقد صابون یا حلال هستند و یا کمترین مقدار را دارند، موجب از بین رفتن چربی پوست نمی‌شوند. افراد دارای پوست‌های خشک بهتر است به جای محصولات بعد از اصلاح از کرم‌های نرم کننده یا لوسیون استفاده کنند. افراد با پوست چرب اغلب مصرف کرم‌های اصلاح کف کننده یا کف‌های فشاری را ترجیح می‌دهند. این محصولات حاوی صابون یا سورفاکتانت بوده که چربی پوست را بهتر از کرم‌های بدون فرچه پاک می‌کنند. اگر پوست چرب باشد، بهتر است بعد از اصلاح، صورت را به طور کامل شست. همچنین استفاده از محصولات بعد از اصلاح به دلیل اثر خشک کنندگی مفید است. به هر حال اگر پوست طبیعی دارید و مانند افراد با پوست چرب نیازمند رعایت مواردی نیستند، می‌توانید با توجه به سلیقه شخصی محصولی را برگزینید. به طور مثال کرم‌های بدون فرچه احتیاج به ظرف و فرچه ندارند و حتی نسبت به کف‌های اسپری خطر خالی شدن را نیز ندارند و برای مسافرت مناسب‌تر هستند. کرم‌های فشاری یا اسپری در اساس یک کرم کف کننده در مایعی از پرویلانت و دیگر ترکیبات است و بهترین حسن آن کاربرد آسانش است. چند سالی است که کرم‌های فشاری گرم نیز به بازار آمده اما مورد استقبال نبوده چون هزینه تقریبا دو برابر کرم‌های معمولی داشته زمان نرم شدن موها را به طور قابل توجهی کاهش نمی‌دهد. حرارت این کرم‌ها موجب افزایش جذب آب به وسیله موها شده و نرمی موها را تشدید می‌کند. آنچه در پایان بسیار مهم می‌دانم، آن است که مساله شایع، کمبود زمان کافی برای نرم شدن موهاست. اگر دو دقیقه برای خیس خوردن موها صبر کنید، متوجه خواهید شد که اصلاح راحت و آسان‌ خواهد بود.

شوره سر شایعترین مسئله و مشکل به خصوص برای آقایان می‌باشد. اگر شما تا بحال شوره سر داشته اید و یا همان پوسته‌های سفید رنگ، شما می‌دانید که منظور ما چیست! دیگر به فکر پوشیدن لباسهای سیاه نمی توان بود!! شوره سر که همراه با خارش پوست سر می‌باشد چه از لحاظ زیبایی و چه از لحاظ بهداشتی جالب نیست.

بسیاری از مردم در این اشتباه هستند که شوره سر به خاطر پوست خشک سر می‌باشد و یا شستشوی بیش از اندازه و یا بهداشت ضعیف. و این باورهای غلط شما را به سمت رفتارهای نامناسب و اغلب بی نتیجه می‌کشاند که منجر به بدتر شدن اوضاع می‌شود.

شوره سر یک اثر منفی بر اعتماد به نفس هر کس می‌گذارد و این قبیل افراد را نسبت ظاهرشان بسیار حساس می‌کند به طوریکه آنها دچار عذاب و ناراحتی بسیار می‌شوند.

در وارد کمیاب هم شوره سر یک واکنش حساسیتی به تعدادی مواد شیمیایی درون ژلهای مو و اسپری مو و یا روغنهای مو و دیگر محصولات زیبایی مو می‌باشد.

تعداد خیلی کمی از مردم تنها می دانند که 2 نوع علت برای شوره سر وجود دارد. یک نوع آن عوامل خارجی می‌باشد و دیگر عوامل داخلی. عوامل خارجی مانند به کاربردن بیش از حد محصولات آرایشی مو مانند اسپریها و ژلها و استفاده نا بجا از محصولات رنگ مو و به کار بردن بیش از حد بیگودی و یا فر زدن و یا صاف کننده‌های مو، هوای سر و هوای گرم و خشک، بعضی شامپوهای مو و یا آبکشی ناکافی پوست سر بعد از شستشو می‌باشد اما دلایل داخلی می‌تواند به وسیله عدم توازن هورمونی، فشار‌های عاطفی، سلامت ضعیف، بهداشت ضعیف، آلرژی به تعدادی از غذاها، فقدان استراحت کافی، مصرف بیش از حد شکر و چربی و نشاسته، و استعدادها ی ارثی ایجاد شود. و حتی شکلهای ظاهری متنوعی برای شوره سر از لحاظ پزشکی وجود دارد.

اولین قدم برای از بین بردن این مشکل استفاده از شامپوهای طبی جلوگیری از شوره سر می‌باشد. این شامپوها را براحتی می‌توانید از داروخانه‌ها تهیه کنید. انواع زیادی از مارکهای مختلف تجاری برای این منظور موجود است که همهگی شامل ماد تشکیل دهنده مبارز در برابر شوره سر می‌باشد. به هر حال به اندازه کافی پژوهشهای قانع کننده در این باره وجود ندارد و اغلب این محصولات دارای مجوز به عنوان محصول طبی نیستند و به عنوان شامپوهای آرایشی ثبت شده اند. بیشتر محصولات شوره سر شامل مواد بی کربنات سدیم، روی، سالیسیلیک، سلنیوم سولفاید و روغنهای درخت چای و ... می‌باشد.

شامپوهای طبی با 2٪ محتوا کتوکونازول (ketokonasol) می‌تواند شوره سر را تحت کنترل نگه دارد. بنابراین در حین استفاده از این محصولات همواره روی شانه‌هایتان را کنترل کنید. این ماده می‌تواند چرخه پرورش قارچها را متوقف کند و همچنین تمام خصوصیات یک شامپوی آرایشی را نیز داراست از جمله ابریشمی کردن مو و هیچ تاثیر منفی بر روی سفید شدن موها ندارد.

همواره به خاطر داشته باشید: هنگامیکه از یک شامپوی ضد شوره استفاده می‌کنید مطمئن شوید که شامپوی رو ی پوست سر می‌باشد و حداقل 5 دقیقه آن را روی پوست سر نگه دارید تا زمان کافی برای فعالیت داشته باشد.

همواره به خاطر داشته باشید: عموما شستشوی آرام با یک شامپوی ملایم روزانه می‌تواند چربی بیش از اندازه پوست را کاهش دهد.

همواره به خاطر داشته باشید: بعضی اوقات پوسته شدگی می‌تواند روی هر قسمتی اتفاق بیفتد مانند موی سر، ابروها، ریش و حتی گردن و شانه.

همواره به خاطر داشته باشید: از قرار گرفتن به مدت طولانی در برابر نور خورشید بخصوص نیمه روز که پرتوهای فرابنفش شدت می‌یابند اجتناب کنید زیرا این اشعه‌ها به موهایتان آسیب می‌رساند.

همواره به خاطر داشته باشید: همیشه موهایتان را تمیز شستشو دهید به خصوص بعد از رفتن به استخر یا دریا یا آبگیرها با آب تمیز حمام کنید.

همواره به خاطر داشته باشید: یک رژیم مناسب که حاوی روی کافی، ویتامینها و کانی‌ها و اسید‌های چرب می‌باشد را داشته باشید این کار به ممانعت از شوره سر کمک می‌کند.

در زمستان گرچه هوای بیرون خانه، سرد و مرطوب است، ولی در داخل خانه دستگاه‌های گرمایشی، به ويژه اگر از طریق سيستم‌های هواساز تامین شده باشد، هوایی به شدت خشک را موجب می‌شود. در چنین شرایطی، تبخیر آب پوست به شدت آن را خشک می‌کند.

خشکی پوست، به خودی خود، از نظر پزشکی مسئله‌ای نیست، هر چند در موارد بسیار شدید می‌تواند موجب ترک‌خوردگی‌ها و بریدگی‌های کم و بیش عمیقی شود که آماده ابتلا به التهاب و عفونت‌اند.

مشکل اصلی و اساسی خشکی پوست، احساس ناراحتی است که از حساسیت بیش از اندازه پوست به تماس‌ها و برخوردهای فیزیکی (اغلب همراه با خارش، هر چند تمام پوست‌هایی که خارش دارند خشک نیستند) حاصل می‌شود.

این کرم‌ها و لوسیون‌های زیادی که جملگی با نام "مرطوب‌کننده‌" (moisturizers) در بازار دارویی شناخته می‌شوند، نامی دارند که بیشتر تجاری است تا علمی. واقعیت این است که هنوز دانش ما از چگونگی مراقبت از پوست بسیار اندک است. تاکنون، مطالعات کنترل شده زیادی بر روی اجزای تشکیل دهنده این مرطوب‌کننده‌ها صورت نگرفته ‌است.

اما، فروشندگان همواره از واژه‌ها و اصطلاحات علمی برای تبلیغات محصولات‌شان استفاده می‌کنند. مرطوب‌کننده‌ها را، اغلب، غیرحساسیت‌زا و “آزمایش شده از لحاظ آلرژی” عنوان می‌کنند-هر چند که، هنوز، هیچ استاندارد قانونی و دولتی برای اثبات این مدعا وجود ندارد (و، از این رو، همه می‌توانند چنین ادعایی داشته باشند).

برخی فراورده‌ها، ادعا می‌کنند که آکنه‌زا نیستند. اما، این همه حقیقت نیست: تقریبا تمام مرطوب‌کننده‌های موجود در بازار از مواد و ترکیباتی استفاده می‌کنند که کم و بیش آکنه‌زا هستند.

شاید، با دیدن فهرست طولانی ویتامین‌ها تصور کنیم مرطوب‌کننده‌ها پوست را تغذیه نموده و آن را غرق در آنتی‌اکسیدان‌ها می‌کنند. حال آن که در بیشتر موارد، کاری از دست ویتامین‌ها بر  نمی‌آید – به این دلیل که آن قدر ناچیزند که تاثیری از آن‌ها برنمی‌آید، و یا این که خود به خود در اثر تماس با نور و اکسیژن بی‌اثر می‌شوند.

واقعیت این است، تمام مرطوب‌کننده‌ها فقط به یک دلیل ساده برای پوست‌های خشک مفیدند: به این دلیل که همگی اندکی آب با خود دارند، و دارای ماده‌ای روغنی هستند که این آب را در پوست نگه می‌دارد. در واقع اگر چرب و چیلی شدن پوست مسئله‌ای نبود، می‌توانستیم مانند گذشته‌ها از وازلین برای  خشکی پوست استفاده کنیم.

یک دلیل برای روی آوردن به مرطوب‌کننده‌ها، جستجو برای یافتن ترکیبی از موادی بود که شبیه وازلین آب را در خود نگه دارند، ولی بهتر بر روی پوست بمانند.

خبر خوب آن که، علیرغم بی‌اطلاعی‌های ما و تبلیغات بی‌امان تولیدکنندگان و فروشندگان، معمولا چندان هم به خطا نمی‌روید. تقریبا، تمام مرطوب‌کننده‌های موجود در بازار در بسیاری از موارد برای پوست‌های خشک مفیدند. انتخاب، نیز، بسته به نظر شما و این که می‌خواهید پوست‌تان چگونه به نظر رسد است.

پوست از لایه‌های مرتب و منظمی تشکیل شده ‌است. خارجی‌ترین لایه، لایه شاخی نام داشته و حاوی سلول‌های شاخی و در لابلای آن‌ها انواع مختلفی از چربی‌هاست.

سلول‌های شاخی را اغلب به آجر و چربی‌های بین سلول‌ها را به سیمان تشبیه می‌کنند که تمثیل خوبی است، که یادآورد نقش لایه شاخی هچون سد نفوذ ناپذیری در مقابل عوامل خارجی است. لیکن، لایه شاخی بیشتر شبیه لایه برشته شده روی نان و دارای ترک‌ها و منافذ بسیار است.

سلول‌های شاخی، سلول‌های مرده بدون هسته - درست مانند چوب مرده- ‌ و دارای مواد مختلفی برای حفظ آب در خود هستند. برای آن که احساس خوبی در پوست خود داشته باشیم، لایه شاخی آن باید لااقل 10%  -و بهتر است 20% تا 30%- وزن خود آب داشته باشد. لایه شاخی، می‌تواند پنج تا شش برابر وزن خود آب جذب نموده و حجم آن، با جذب آب، تا سه برابر افزایش می‌یابد. ولی، فقط وجود آب نیست که اهمیت دارد، بلکه تاثیر آن بر آنزیم‌هاست که ریزش منظم سلول‌های شاخی را کنترل‌ می‌کند.

اما، در غیاب آب، این سلول‌ها بر روی پوست باقی مانده و نمایی پوسته پوسته به آن می‌دهند. در این صورت است که شاهد ترک‌های فراوان بر روی پوست خواهیم بود.

از آن جا که اغلب مرطوب‌کننده‌ها روغن دارند، اغلب به غلط این تصور به وجود می‌آید که چربی از دست رفته را به پوست بازمی‌گردانند. اما، پزشکان می‌گویند کودکان پوست بسیار صاف و نرمی دارند، حال آن که کار غدد سباسه (که چربی ترشح می‌کنند) تنها از سال‌های بلوغ آغاز می‌شود. پوست خشک، کمبود آب دارد نه چربی.

بیشتر مرطوب‌کننده‌ها، مخلوط‌های یکدستی از آب و روغن‌‌اند و هم از این روست که (به لحاظ تعريف) در دسته کرم‌ها یا لوسیون‌ها جای می‌گیرند.

اگر، نگاهی به فهرست مواد تشکیل دهنده آن‌ها بیاندازید، خواهید دید که آب همواره نخستين مورد است.

هر چند، لایه شاخی پوست به خوبی آب را جذب می‌کند، ولی به همین خوبی آن را در خود نگاه نمی‌دارند. از این روست که وجود اندکی چربی برای حفظ آب لازم است.

استفاده از ماده چرب، بدون آن که هم‌زمان آب نیز - با مرطوب‌کننده یا هر منبع خارجی دیگر مانند حمام- به آن اضافه کنیم، هیچ تاثیری نخواهد داشت؛ نهایتا، پوستی کاملا چرب – اما، هنوز هم بسیار خشک - خواهیم داشت.

در واقع، بهترین کار قرار دادن پوست در معرض آب و سپس پوشاندن آن با چیزی مثل وازلین است. اما، از آن جا که این کار وقت زیادی می‌گیرد، بهتر است از یکی از مرطوب‌کننده‌هایی که آب هم دارند استفاده کنید.

وازلین و مواد چرب دیگر، مانع از تبخیر آب از سطح پوست می‌شوند. علیرغم تفاوت‌ها و تنوعات بی‌شمار مرطوب‌کننده‌های موجود در بازار، هنوز هم وازلین نقش اصلی را در همه آن‌ها داشته و اغلب جای سوم یا چهارم را در فهرست مواد تشکیل دهنده به خود اختصاص می‌دهد. بسیاری مواد چرب و مومی، می‌توانند این کار را بکنند، اما نوعی الکل چرب، لانولین، لسیتین، روغن‌های گیاهی، پارافین، و اسید استئاریک بیشتر کاربرد دارند.

اگر هم شنیدید که مرطوب‌کننده‌ای چرب نیست، منظور این است که به جای چربی‌ها از دایمتیکون (نوعی سیلیکون که همین کار را می‌کند) استفاده شده است. البته، وازلین هنوز بهترین نگاه‌دارنده آب بوده و، پس از آن، لانولین و روغن‌های گیاهی و دایمتیکون قرار دارند.

این مواد، آب را از هوا یا لایه‌های عمیق‌تر پوست به داخل لایه شاخی جذب می‌کنند. لیکن، وقتی که رطوبت هوا پایین است، آب اندکی در آن وجود داشته و، در این موارد، بیشتر آب از داخل خود پوست جذب می‌شود.

از جمله این مواد، می‌توان گلیسرین، عسل، پانتنول (یا ویتامین B5، که از جمله موارد مصرف غیر غذایی رایج آن است)، سوربیتول (از جمله شیرین‌کننده‌های مصنوعی)، و اوره را می‌توان ذکر نمود. از سوی دیگر، این مواد، با جذب آب فراوان به لایه شاخی خشک و آسیب دیده، حتی ممکن است پوست را در مجموع خشک‌تر هم کنند. از این رو، تقریبا همواره باید همراه با مواد نگاه‌دارنده آب استفاده شوند.

نرم کننده‌ها، پوست را مرطوب نمی‌کنند، بلکه با استفاده از آن‌ها پوست نرم و لطیف می‌شود. بیشتر مواد جذب کننده و نگاه‌دارنده آب، این کار را هم می‌کنند. اما، ماساژ پوست با الکل‌، آن را بیشتر خشک می‌کند. از این رو، با وجود نرم‌کننده بودن الکل، معمولا (به جز در موارد استثنایی) جایی در مرطوب‌کننده‌های پوست ندارند.

اسید رتینوئیک -شکلی از ویتامین A- با تحریک ایجاد کلاژن، از شیارها و چین و چروک‌های ظریف پوست کاسته و یکی از اجزای اصلی کرم‌های ضد چین و چروک پوست است که نسخه می‌شوند. ولی، ویتامین A مورد استفاده در مرطوب‌کننده‌ها، رتنیل پالمیتات است که مولکول بسیار پایدار و (برخلاف اسید رتینوئیک) از لحاط بیولوژیکی کاملا غیرفعال است. پرشکان می‌گویند بسیار نامحتمل است که رتنیل پالمیتات (در مقادیری که در مرطوب‌کننده‌ها وجود دارد) بتواند تاثیری بر تولید و ترشح کلاژن و از بین بردن چین و چروک‌ها پوست داشته باشد.

ویتامین C، معمولا با نام اسید آسکوربیک، و ویتامین E، معمولا به صورت توکوفریل استات، نیز به دلیل خصوصیات آنتی‌اکسیدان‌شان اضافه می‌شوند. مطالعات بر روی ویتامین C حاکی از برخی تاثیرات آن –اما، تنها در غلظت‌های بالا- هستند. از این رو، در مورد مفید بودن حضور آن در مرطوب‌کننده‌ها شک و تردید‌هایی وجود دارد، از سوی دیگر نور و اکسیژن نیز آن را غیرفعال می‌سازد. ویتامین E به صورت توکوفریل استات، از نظر بیولوژیک غیرفعال بوده و احتمالا نقش نگه‌دارنده دارد.

مرطوب‌کننده‌هایی که خود را ضد خارش هم عنوان می‌کنند، اغلب حاوی منتول هستند. هر چند منتول تاثیر چندانی بر مشکل اصلی ندارد، ولی همان خنک کنندگی آن می‌توان از شدت احساس خارش بکاهد.

با نزدیك شدن به سال نو، بازار این نقاشی‌های بی‌حساب و كتاب رونق بیشتری پیدا می‌كند و متقاضیان، دانسته یا ندانسته از عوارض این كار، بدن خود را به ضربه‌های این سوزن‌های رنگین خطر آفرین می‌سپارند. تاتو، اصولا برای زیباسازی بخشی از پوست مورد استفاده قرار می‌گیرد و وزارت بهداشت انجام تاتو را در آرایشگاه‌ها غیرقانونی اعلام كرده است.

به همین دلیل امروزه شاهد انجام انواع تاتوها در منازل مسكونی بدون هیچ نظارت و قانونی هستیم. متأسفانه برخی خانم‌ها بدون در نظر گرفتن عوارض خطرناك تاتو به افراد غیرمتخصص مراجعه می‌كنند و پس از انجام تاتو در شرایطی كه مشكلات چند برابر شده است به پزشك مراجعه می‌كنند.

دكتر ژاله شربیانی، متخصص پوست و مو و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشكی ایران در این رابطه می‌گوید: انجام تاتو از نظر متخصصان پوست قابل تایید نیست و به ‌دلیل اینكه انجام این كار ریسك بالایی دارد و عوارض آلرژیك، قارچی و عفونی در پی دارد هیچ متخصص پوستی این كار را انجام نمی‌دهد.

به گفته وی، برای انجام این كار، رنگدانه‌های تاتو داخل پوست تزریق می‌شود، این رنگدانه نوعی ماده آرایشی است كه سلامت آن توسط سازمان غذا و دارو تصویب نشده است. این ماده برای تزریق زیر پوست تایید نشده است و بنابراین تاثیر طولانی مدت آن ناشناخته است. از جمله مهم‌ترین خطرات تاتو عبارتند از:
1- بیماری‌های قابل حمل در خون: اگر تجهیزاتی كه برای تاتو به كار می‌رود آلوده به خون افراد عفونی باشد شما نیز ممكن است دچار همان بیماری‌ها شوید. بیماری‌هایی نظیر هپاتیتBو C، كزاز، سل و ایدز.

2- بیماری‌های پوستی: بدن ممكن است در اثر این تزریق تولید برآمدگی(گرانولوم)‌هایی در اطراف محل تاتو كند، به‌خصوص اگر جوهر تاتو قرمز رنگ باشد. تاتو همچنین ایجاد فضای برآمده‌ای می‌كند و یا زخم شدیدی ایجاد می‌كند.

3- عفونت‌های پوستی: تاتو می‌تواند باعث عفونت‌های باكتریایی محلی شود. علائم محلی عفونت عبارتند از: قرمزی، گرمی، تورم و چرك. همچنین عفونت‌های پوستی مقاوم به آنتی بیوتیك در این وضعیت نیز شایع است كه منجر به ذات‌الریه، عفونت‌های خونی و... می‌شود.

پاك كردن تاتو

دكتر شربیانی درخصوص پاك كردن تاتو می‌گوید: تقریبا نیمی از كسانی كه این كار را انجام می‌دهند پس از اتمام كار پشیمان شده و اصرار به محو كردن این آرایش تقریبا ثابت دارند. با 3 شیوه این كار انجام می‌شود:

1- عمل لیزیك: كه طی آن اشعه‌هایی به سطح پوست وارد می‌شود كه توسط رنگدانه‌های تاتو جذب می‌شود.

2- پوست خراشی: در این فرایند سطح پوست حاوی تاتو را خراش می‌دهند تا رنگدانه‌ها برطرف شود. این كار دردناك نیست ولی ایجاد زخم می‌كند.

3- جراحی: در این فرایند نیز محل تاتو برداشته می‌شود و دولبه باقی مانده را بخیه می‌زنند كه باعث ایجاد زخم می‌شود.

تاتو یك زخم باز است كه باید آن‌را پوشاند و استریل نگاه داشت. رنگ‌ها و جوهرهای جدید كه هر روزه به بازار می‌آیند، سبب تحریكات و التهابات پوستی شده كه در دراز مدت می‌توانند سبب بروز سرطان یا ایجاد گلوله‌های ریز و سفت و برجسته زیر پوست شوند. اگزما، تورم، خارش مكرر و به‌وجود آمدن بافت اضافه در ناحیه تاتو شده نیز از عوارض تاتو محسوب می‌شوند كه گاهی سبب مصرف طولانی مدت كورتون برای بیماران می‌شود.

پس قبل از انجام تاتو خوب فكر كنید و سعی كنید راه‌های بهتری را پیدا كنید. استفاده از تاتو‌های موقت در موارد ضروری شاید گزینه بهتری باشد اما بهتر از آن درك زیبایی‌های خدادادی خودتان است، ‌پس قدر زیبایی و سلامت خود را بیشتر بدانید.

تصور و انتظارات غیر واقع بینانه درمورد جراحی پلاستیك بینی زیاد است. همیشه این امكان وجود ندارد كه بافت انسان را به گونه ای تغییر داد تا آنچه بیمار دلش می‌خواهد حاصل شود. هدف جراح این است كه ظاهر بیمار را در طی اعمالی كه به دقت برنامه ریزی شده اند زیباتر كند. اینكه او چگونه به این مهم دست می‌یابد به میزان زیادی بستگی به آموزش، تجربه، علم و مهارت او دارد و تمامی‌این فاكتورها بسیار متغیر هستند. همكاری بیمار وواكنش های ناخواسته نیز نقش بسیاراساسی در نتیجه نهایی یك عمل جراحی دارد .جراح نمی‌تواند نتیجه نهایی عمل را تضمین كند بلكه قادر است تضمین كند كه تمامی‌تلاش خود را برای حصول نتیجه بهتر بكارخواهدبرد .

هر متقاضی جراحی پلاستیك بینی باید از حقایق زیرآگاه باشد:

۱ -  هدف هرعمل زیبایی بهبود بخشیدن به وضع ظاهری است نه رسیدن به زیبایی كامل و مطلق .

۲ – هر فردی كه متقاضی این عمل است ممكن است به دلایل مختلفی ازجمله نوع پوست كاندید خوبی برای جراحی نباشد لذا جراحی برای هرفرد متقاضی توصیه نمیشود .به طور مثال در بینی های گوشتی دست جراح در جمع کردن نوک بینی خیلی باز نیست .بینی گوشتی به دماغی گفته میشود که پوست آن ضخیم و غضرو فهای نوک بینی ضغیف است. غدد چربی پوست این بینی ها معمولا زیاد است و نفود این غدد در لابلای پوست باعث ضخیم شدن پوست شده است. جراح  در طی عمل زیبائی بینی نمیتواند جنس پوست را تغییر دهد  و عمده کارهائی که  وی انجام میدهد بر روی غضروف و استخوان بینی است. لذا نوک بینی کسانی که بینی آنها گوشتی است بعد از عمل خیلی جمع نمیشود و ممکن است بعد از عمل، فرد عمل شده از جمع  نشدن نوک بینی  اش ناراضی باشد. پزشک ،ضمن بررسی کلیه جوانب ،در صورت لزوم در مورد وضعیت پوست فرد نیز به وی توضیح خواهد داد.لازم به ذکر است که اکثر افرادی که نوک بینی خیلی بزرگی دارند فکر میکنند بینی آنها گوشتی است در صورتیکه همانطورکه قبلا هم توضیح دادم اگر بزرگ بودن نوک بینی بدلیل ضخامت پوست باشد ما با محدودیت های فوق الذکر مواجهیم اما اگر بزرگی نوک بینی بدلیل بزرگ بودن غضروفهای نوک بینی باشد ،این بینی گوشتی نیست و برای عمل کردن مشکلی ندارد لذا اگر در مورد جنس پوست بینی خودتان و گوشتی بودن یا نبودن آن ابهامی‌دارید  توصیه میکنم حضورا مراجعه کنید تا از نزدیک بینی شما معاینه شود.

۳ -  در بچه ها محدودیت های مشخصی وجود دارد كه مانع از جراحی پلاستیك بینی قبل از بلوغ كامل می‌شود. اغلب دختران درپایان ۱۶سالگی و پسرها در پایان ۱۸ سالگی به بلوغ كامل رسیده اند و میتوانند تحت عمل رینوپلاستی قرار گیرند. اصلاح عیوب بینی دراین سن باعث میشود اعتمادبه نفس نوجوان در یك زمان طلایی از زندگی وی بیشتر شود و نباید فراموش كنیم كه در این زمان است كه نوجوان نه تنها خودش را می‌شناسد بلكه احتمالاً آینده اش را پایه ریزی خواهدكرد. از طرف دیگر امروزه  تعداد قابل توجهی از متقاضیان رینوپلاستی افراد بالای ۴۰ سال هستند. بسیاری از آنها اظهار می‌كنند كه در زندگیشان از شكل بینی خودشان رضایت نداشته اند و در نهایت برای رینوپلاستی مراجعه كرده اند. چنانچه وضعیت عمومی‌وسلامتی فرد خوب باشد هیچ وقت برای رینوپلاستی دیر نیست. دراین مواردمعمولا رینوپلاستی همراه با سایراعمال زیبایی صورت مثل كشیدن پوست صورت و … .. به طور همزمان انجام می‌گیرد .

۴ – چنانچه بیمار مبتلا به انحراف بینی است باید همزمان با جراحی پلاستیك و یا قبل از آن ، انحراف تیغه بینی وی اصلاح شود: میدانیم كه دو حفره بینی توسط تیغه  بینی ازیكدیگر جدا میشوند. ایده آل این است كه این تیغه درخط وسط باشد ولی عملا تیغه بینی اكثر افراد درخط وسط نیست و اصطلاحاً مبتلا به انحراف تیغه بینی هستند. چنانچه این انحراف كم باشد و باعث انسداد راه هوایی و عوارض ناشی از آن نشده باشد احتیاج به عمل جراحی ندارد ولی در مواردی كه مسئله ساز شده باشد باید با عمل جراحی اصلاح شود. باید توجه كنیم در كسانی كه كاندید عمل جراحی پلاستیك بینی هستند و مبتلا به انحراف تیغه بینی ( هر چند مختصر ) نیز می‌باشند حتما باید این انحراف اصلاح شود چرا كه بعد از عمل رینوپلاستی معمولا سوراخها یا حفرات بینی كوچك می‌شوند لذا انحراف مختصر تیغ?  بینی كه قبل از عمل رینوپلاستی مشكلی را ایجادنكرده است میتواند بعد از عمل رینوپلاستی باعث انسداد راه هوایی شود. پس برای اجتناب از انسداد بعدی بینی، چنانچه انحراف تیغه بینی نیز وجود داشته باشد حتما باید هنگام رینوپلاستی اصلاح گردد .

۵ - اگر چنانچه به هر دلیلی انسداد بینی داشته باشیم مثل بزرگی شاخك های داخل بینی و یا پولیپ بینی باید به طور همزمان با جراحی پلاستیك بینی عوامل انسداد بینی را نیز برطرف كرد .

۶ - لیزر در بسیاری از اعمال جراحی کاربرد مهمی‌دارد اما در عمل زیبائی بینی کاربردی ندارد و فقط برای برش اولیه به جای تیغ جراحی میتوان از برش لیزری استفاده کرد اما برش لیزری هیچ ارجحیتی از نظر درد بعد از عمل یا نتیجه  بعد از عمل و یا جای بخیه و … بر تیغ جراحی ندارد.

۷– عمل جراحی بینی باعث بهبود و یا تشدید علائم حساسیت بینی نمیشود.   مبتلایان به آلرژی بینی هم میتوانند تحت عمل جراحی قرار گیرند اما لازم است این افراد از قبل از عمل تا مدتی بعد از عمل  تحت درمان با داروهای ضد حساسیت قرار گیرند .

 ۸- جراحی بینی روی دید و حالت چشم اثری ندارد اما از آنجائیکه تا مدتی بعد از عمل نمیتوانید از عینک استفاده کنید ،اگر تصمیم دارید لیزیک هم انجام دهید بهتر است ابتدا عمل لیزیک چشم را انجام دهید تا بعد از عمل بینی نیاز به عینک نداشته باشید.جراحی بینی روی دید و حالت چشم اثری ندارد اما از آنجائیکه تا مدتی بعد از عمل نمیتوانید از عینک استفاده کنید ،اگر تصمیم دارید لیزیک هم انجام دهید بهتر است ابتدا عمل لیزیک چشم را انجام دهید تا بعد از عمل بینی نیاز به عینک نداشته باشید.

۹ - وجود پلاکهای ارتودنسی مانعی برای عمل بینی نیست و مشکلی ایجاد نخواهد کرد.

مراقبت‌های بعد از عمل :  
۱ – حدوداً تا ۵ ساعت بعد از عمل نباید چیزی میل كنید چرا كه به دلیل داروهای بیهوشی حركات معده و روده شما كند است و چنانچه شما چیزی میل كنید باعث بروز حالت تهوع  و استفراغ می‌شود. حدوداً ۵ ساعت بعد از عمل ابتدا كمی‌آب می‌آشامید اگر چنانچه مشكلی نداشتید یك ربع بعد مختصری آب میوه خواهید آشامید و بعداز آن میتوانید از غذاهای نرم استفاده كنید و از روز سوم به بعد هر چه خواستید میتوانید میل كنید .

۲ – باید تا ۲۴ ساعت  از کمپرس سرد استفاده کنید. تا وقتی که  در مركز جراحی بستری هستید پرستارها این كار را انجام خواهند داد. وقتی به منزل مراجعه كردید خودتان چند تكه یخ راخرد كرده و داخل كیسه فریزر ریخته و روی صورت، گونه‌ها و لب بالا قرار دهید. این كار باعث می‌شود ورم و كبودی شما به حداقل برسد .

۳ – دراز كشیدن بعد از عمل باعث تورم بینی شما میشود لذا سعی كنید بعد از عمل فقط در حد معمول دراز بكشید .

۴ – از روز سوم به بعد كارهای سبك مثل كارهای سبك منزل, كارهای اداری, كار با كامپیوتر و … .. بلامانع است.

5 – بعد از عمل، به هر دلیلی درد داشتید اعم از اینكه ارتباطی به عمل شما داشته باشد و یا خیر فقط از استامینوفن ساده یا كدئینه به عنوان مسكن استفاده نمایید و از خوردن داروهایی مثل بروفن، ایندومتاسین، آسپرین و …. اجتناب كنید .

6-درد، کبودی و خونریزی بعد از عمل به فاکتورهای متعددی وابسته است. یکی دو روز اول ممکن است بیماران کمی‌کبودی داشته باشند ولی  معمولا تا روز برداشتن گچ بینی که حدود روز ششم بعد از عمل است کبودی  برطرف شده است.

7 – بعد از عمل، زیر بینی شما گاز كوچكی گذاشته می‌شود كه چنانچه خونابه‌ای از بینی شما خارج شود توسط این گاز جذب شود. بهتر است که این پانسمان را شما تعویض نکنید .

8 - تا وقتیكه گچ  را برنداشته‌اید باید از لباسهایی استفاده كنید كه از جلو توسط دگمه یا زیپ باز میشوند و برای پوشیدن آن لازم نباشداز روی سركشیده شوند.

9– مادامی‌كه گچ روی بینی شما قرار دارد میتوانید از عینك استفاده كنید اما بعد از برداشتن گچ باید تا ۶ هفته به نحوی از عینك استفاده كنید كه وزن آن روی بینی شما نباشد بدین منظور میتوانید وسط عینك را با چسب به پیشانی خودبچسباند .

10– یك هفته بعد از عمل جهت برداشتن  قالب روی بینی که اصطلاحاً به آن  گچ طبی گفته میشود به مطب مراجعه خواهید كرد. باید مراقب باشید درطی این مدت پانسمان روی بینی شما خیس نشود لذا برای استحمام باید به وسیله دوش دستی از گردن به پایین را بشویید و بعد بخوابید تا شخص دیگری موهای شما را بشوید بدون اینكه پانسمان شما خیس شود .

11 - تا سه هفته  بعد از برداشتن قالب روی بینی ( گچ طبی ) حدودا هر ۵ روز یکبار برای تعویض چسب به مطب مراجعه خواهید کرد.

2- هر روز از نخ دندان استفاده كنید.

3 - تعداد دفعات خوردن میان وعده ها را كاهش دهید.

4- به طور مرتب و منظم به ملاقات دندانپزشك بروید.