اطلاعات عمومی

در این مطلب برای شما جدیدترین مدل های تیشرت پسرانه و مردانه ۲۰۱۴ رواماده کردیم

همچنین ایده های جالب و جدید برای طراحان تیشرت

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

تیشرت های جدید, طراحی های جدید روی تیشرت , طراحی روی تیشرت

تیشرت های جدید, طراحی های جدید روی تیشرت , طراحی روی تیشرت

تیشرت های جدید, طراحی های جدید روی تیشرت , طراحی روی تیشرت

تیشرت های جدید, طراحی های جدید روی تیشرت , طراحی روی تیشرت

تیشرت های جدید, طراحی های جدید روی تیشرت , طراحی روی تیشرت

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

مدل تیشرت ۲۰۱۴ ,  عکس مدل تیشرت پسرانه
ایده برای طراحی تیشرت , مدل لباس ۲۰۱۴
‌ مدل لباس پسرانه ۲۰۱۴ , مدل لباس مردانه ۲۰۱۴

بر اساس این تحقیق که در روزنامه گاردین منتشر شده آمده است: خانواده هایی با درآمد متوسط سالانه 65 هزار پوند، از سایر خانواده ها خوشحال تر و خوشبخت ترند.

«دیوید بروک» یکی از این محققان در این باره خاطرنشان کرد: زوج هایی که درآمد متوسط دارند، از لحاظ روانی در وضعیت بهتری هستند و به همین دلیل کمتر با هم دعوا و بگومگو می کنند و می توانند در شرایط سخت و بحرانی به یکدیگر کمک کنند.

این محقق در ادامه افزود: تحقیقاتی که بر روی گروهی از زوج های آمریکایی و انگلیسی صورت گرفت، به ما نشان داد که آن دسته از زوج هایی که درآمدشان کمتر یا بیشتر از حد متوسط است، همواره با مشکلات و دردسرهایی روبرو هستند. همچنین زوج هایی که درآمد یکسان دارند، بهتر می توانند در شرایط مختلف به یکدیگر یاری برسانند و بر سر یکدیگر منت نمی گذارند؛ چرا که پژوهش های اخیر نشان داده است که در صورت ناهماهنگی درآمد زوج ها، اختلافاتی پدید می آید که در برخی موارد منجر به جدایی می شود.

به گزارش مهر، محمدناصر عامری مدیر عامل شرکت صنایع الکترونیک پارسیان که وظیفه اجرای پروژه ملی پست الکترونیک را از سوی کارفرمای این پروژه که شرکت پست است بر عهده دارد در نشست خبری در مورد چگونگی اجرای این پروژه اظهار داشت: در این پروژه سعی شده هر ایرانی در هر کجای دنیا با عضویت در پرتال POST.IR ضمن بهره گیری از یک آدرس ایمن در فضای تبادل اطلاعات داخلی، نگرانی هک شدن و کرک شدن اطلاعات شخصی خود را توسط ارائه دهندگان سرویس های پست الکترونیک مانند یاهو و گوگل از میان ببرد.

وی با بیان اینکه هم اکنون این طرح ظرفیت سرویس دهی به یک میلیون کاربر را دارد و در حال حاضر هم 16 هزار نفر از این ایمیل ملی استفاده می کنند گفت: این پروژه ملی توسط کارشناسان و متخصصان شرکت صنایع الکترونیک پارسیان اجرا شده است.

عامری با اشاره به اینکه پروژه ملی پست الکترونیک شرکت پست جمهوری اسلامی ایران در شهریور ماه سال 1389 با تدوین طرح جامع استفاده 50 میلیون کاربر در فاز اول آغاز شد اضافه کرد: طی برنامه زمان بندی تعیین شده از سوی کارفرما، همچنین با توجه به پیچیدگی ها و ظرافت های این پروژه به لحاظ مباحث امنیتی و تاکید شرکت پست بر پیاده سازی فضای امن تبادل اطلاعات در عین تسهیل در امر کاربری برای همه هموطنان ایرانی این پروژه بعد از 8 ماه تلاش شبانه روزی به بهره برداری رسید.

وی گفت: این پروژه در 6 مرحله شناخت، طراحی، پیاده سازی و نصب، پشتیبانی و آموزش تدوین شده که در حال حاضر پس از بررسی و آزمون های فنی و اجرایی، در مرحله کاربری توسط شرکت های تابعه پست بوده و با توجه به بستر ایجاد شده در این فاز امکان توسعه تا 50 میلیون کاربر ایرانی را دارد.

مدیر عامل شرکت صنایع الکترونیک پارسیان با بیان اینکه یکی از نگرانی های کاربران اینترنتی، مبحث امنیت فضای تبادل اطلاعات است ادامه داد: این بیم و نگرانی کاربران از دسترسی اطلاعات محرمانه توسط عوامل بیگانه در سایت های ارائه دهنده سرویس های پست الکترونیک از جمله yahoo و Google و چند ده سرویس دهنده دیگر، همچنین هک شدن، کرک شدن، قطع ارتباط و یا سایر مشکلات ناشی از استفاده از ابزارهای غیربومی عامل اصلی اجرای پروژه ملی پست الکترونیک شرکت پست محسوب می شود.

به گفته وی با بهره برداری از این پروژه کاربران ایرانی داخل کشور و حتی ایرانیان مقیم خارج نیز امکان استفاده از این سرویس ویژه را بدون محدودیت در حجم تبادل اطلاعات خواهند داشت.

عامری اضافه کرد: شرکت صنایع الکترونیک پارسیان در جشنواره ملی فاوا موفق به اخذ لوح سپاس بعنوان تنها مجموعه منتخب در بخش پشتیبانی فنی پست شد و نشان موفقیت خود را از وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات دریافت کرد.

وی با بیان اینکه شرکت صنایع الکترونیک پارسیان در سال گذشته موفق به پیاده سازی پروژه "روتینگ" پروتکل پست جمهوری اسلامی ایران نیز شده افزود: این پروژه ملی برای تسهیل در امر تبادل اطلاعات بین ادارات کل پست استانی و دفاتر خدمات پستی در اقصی نقاط ایران برای تسریع در امر خدمات رسانی تعریف شده است.

مواد لازم برای تهیه سس گوشت:
آب گوشت= 2 فنجان
آرد= یک قاشق سوپخوری
کره یا روغن مایع= 50 گرم
آب لیمو= 2 قاشق سوپخوری
شوید خشک =یک قاشق مرباخوری
خردل= 2 قاشق سوپخوری
شکر= یک قاشق مرباخوری
نمک و فلفل =به مقدار لازم

طرز تهیه:
خیار شور و هویج آب پز را حلقه حلقه خرد می کنیم. سپس ذرت، میگو خرد شده، گوجه فرنگی، هویج، نخود فرنگی، کرفس و خیار شور را باهم مخلوط می کنیم. آب لیمو، روغن زیتون، نمک و فلفل را با هم مخلوط کرده و به مواد قبلی اضافه می کنیم. در یک دیس گرد چند برگ کاهو قرار می دهیم و تمامی مواد آماده شده را روی برگ کاهو قرار می دهیم و روی آنها سس گوشت را می ریزیم. می توانیم دور دیس را با چند تربچه گل شده و جعفری تزیین کنیم.

طرز تهیه سس گوشت:

آرد و کره یا روغن مایع را کمی تفت می دهیم. آب گوشت گرم شده را به تدریج به آرد اضافه می کنیم و مرتب سس را هم می زنیم تا صاف و یکنواخت شود. آب لیمو، شکر، خردل، نمک و فلفل را به آن اضافه کرده و ظرف را از روی حرارت بر می داریم. شوید را به سس آماده شده اضافه می کنیم. از این سس می توان برای سرو انواع گوشت های گرم و سرد استفاده نمود.

آنها با استفاده از هدفونهای معمولی که روی گوشها و سر نوزدان خیلی بزرگ به نظر می رسند، موسیقی ویوالدی و موتزارت را برای این کودکان پخش می کنند و آنها دور از مادرانشان به این موسیقی گوش می دهند.

دکتر اسلاوکا ویراگوا معتقد است موسیقی می تواند جایگزینی برای صدای مادران باشد و سبب عادی شدن ضربان قلب نوزادان می شود. به نظر او موسیقی کلاسیک میتواند جایگزین خوبی برای مادر در زمان نبودشان باشد.

به این ترتیب موسیقی نه تنها جای خالی مادر را پر کرده بلکه از استرس نوزاد کاسته و به افزایش وزن او کمک می کند.

تصور کنید برای اولین بار در نه سالگی مورد تجاوز قرار گیرید و بالاخره تجاوزهای مکرر این و آن، که یکی از آن­ها دوست مادرتان باشد شما را در چهارده سالگی حامله کند. تصور کنید بچه­تان که در طول نه ماه خیلی دوستش داشتید، مرده به دنیا آید. تصور کنید مادرتان – همان مادر نوجوان که اکنون جوان شده است – بخواهد شما را به کانون اصلاح و تربیت بسپارد تا از شرتان خلاص شود، اما استثنائاً شانس بیاورید که ظرفیت کانون تکمیل باشد. پس شما را نزد مرد غریبه ای بفرستند که این بابای توست و شما مجبور باشید او را پدر خود دانسته و در خانه­اش زندگی کنید… حالا تصور کنید در این هاگیر و واگیر، سیاه­پوست هم باشید…!

تصور کنید بیش از چهار دهه از آن روزگاران گذشته باشد. فکر می­کنید چه بر سرتان آمده باشد؟

اگر بگویم شما الان یکی از محبوب­ترین زنان دنیا شده­اید، بزرگ ترین نیکوکار تاریخ امریکا، ثروتمندترین امریکایی/افریقایی قرن بیستم و تنها بیلیونر سیاه ­پوست، شاخ در نمی­آورید؟

بله… این داستان کودکی اپرا وینفری بود.

آن آقا – آقای پدر – با انضباط و سخت­گیری، اپرای رنجور و غمگین را به زندگی بازگرداند، تشویقش کرد که بهترین باشد. مثلاً وادارش می­کرد هفته­ای یک کتاب بخواند و مطلبی در مورد آن بنویسد. زحمات هردوی­شان نتیجه داد. اپرا استعدادهایش را پیدا کرد. در هفده سالگی مجری رادیوی محلی­شان شد. برای ادامه­ی این شغل مجبور شد دانشگاه برود و درس هنرهای نمایشی و ارتباط کلامی بخواند. کم کم کشف و کشف­تر شد. در همان سال اول تحصیل در دانشگاه، دو جایزه برای دو نمایش به او تعلق گرفت. پس از پایان تحصیل گوینده اخبار تلوزیون شد. کمی بعد علاوه بر گزارشگری و گویندگی به اجرای یک برنامه تلویزیونی موفق پرداخت. آنقدر موفق که شهرتی به هم زد و برای اجرای یک برنامه صبحگاهی دعوت به کار شد؛ برنامه­ای که در ظرف کمتر از یک سال به پرطرفدار ترین برنامه ها تبدیل شد و بالاخره با گسترش آن در سپتامبر 1985 به “شوی اپرا وینفری” تغییر نام داد که بی­گمان معرف حضورتان هست.

معمولاً آدم­ها وقتی آزار ببینند و روح­شان زخمی شود، بدجنس می­شوند، شاید چون ناخودآگاه درصدد انتقام از زمین و زمان برمی­آیند. حداقلش این است که رفتارهای نامربوطی می­کنند که دیگران را ناشاد و خودشان را ناشادتر می­کند. اما اپرا برای التیام درد خاطرات دوران کودکی به کار و خیریه رو می­آورد: پایگاه اطلاعاتی از محکومان آزارهای جنسی کودکان را درست می­کند، با پخش برنامه­ی باشگاه کتاب­خوانان از نویسندگان معاصر حمایت می­کند، میلیون­ها دلار صرف ساختن خانه و مدرسه برای ندارها می­کند، هنرپیشه می­شود و تا مرز اسکار گرفتن می­رود، مجله منتشر می­کند و… خودش می­گوید زمانی هدفم روحیه دادن به مردم بود، اکنون “ماموریتم این است که زندگی دیگران را دگرگون کنم و به آنها کمک کنم تا خودشان را جور دیگر ببینند و برای آنها شادی و رضایت خاطر به ارمغان بیاورم.”

خیلی خوب است آدم همینجور که مواظب است خودش در چمبره­ی قار و قار خفه نشود، دست دیگران را هم بگیرد و ببرد به آن سوی کویرهای وحشت …

خیلی خوب است...

چون شیرذشیشه را قبل از اینکه توی حلق ما بریزد، پشت دستش می ریزد.

چون وقتی توی اتاق پی پی می کنیم زیاد با ما بداخلاقی نمی کند.

و وقتی بعدها توی تشکمان جی جی می کنیم آبروی ما را نمی برد.

و وقتی بعدها به زندگی شان ترکمون می زنیم فقط می گوید: خب جوونه دیگه، پیش میاد!

چون وقتی تب می کنیم، او هم عرق می ریزد.

چون وقتی توی میهمانی خجالت می کشیم و توی گوشش می گوییم سیب می خوام، با صدای بلند می گوید منیرخانوم بی زحمت یه سیب به این بچه بدهید و ما را عصبانی می کند.

و وقتی پدرمان ما را به خاطر لگد زدن به مادر کتک می زند، با پدر دعوا می کند.

چون وقتی در قابلمه غذا را برمی دارد، یک بخاری بلند می شود که آدم دلش می خواهد
غذا را با قابلمه اش بخورد.

چون وقتی تازه ساعت یازده شب یادمان می افتد که فلان کار را که باید فردا در مدرسه تحویل
دهیم یادمان رفته، بعد از یک تشر خودش هم پابه پایمان زحمت میکشد که همان نصف شبی تمامش کنیم.

چون وسط سریال های ملودرام گریه می کند.

چون بعد از گرفتن هدیه روز مادر، تمام فکر و ذکرش این است که مبادا فروشندگان بی انصاف سر طفل معصومش را کلاه گذاشته باشند.

چون شبهای امتحان و کنکور پابه پای ما کم می خوابد اما کسی نیست که برایش قهوه بیاورد و میوه پوست بکند.

به خاطر اینکه موقع سربازی رفتن ما،گریه می کند و نذر می کند و پوتین هایمان را در هر مرخصی واکس می زند.

چون وقتی شب عروسی ما داماد ازش خداحافظی میکند با چشمانی پر از اشک سفارشمان را میکند ما را به داماد میسپارد.

چون وقتی که موقع مریضیش یک لیوان آب به دستش می دهیم یک طوری تشکر می کند که واقعا باور می کنیم شاخ غول شکانده ایم.

چون موقع مطالعه عینک می زند و پنج دقیقۀ بعد در حالی که عینکش به چشمش است میپرسد: این عینک منو ندیدین؟

چون هیچوقت یادش نمی رود که از کدام غذا بدمان می آید و عاشق کدام غذاییم، حتی وقتی
که روی تخت بیمارستان است و قرار است ناهار را با هم بخوریم.

چون همانجا هم تمام فکر و ذکرش این است که وای بچم خسته شد بس که مریض داری کرد.

و چون هروقت باهاش بد حرف میزنیم و دلش رو برای هزارمین بار میشکنیم، چند روز بعد همه رو از دلش میریزه بیرون و خودش رو گول میزنه که: بخشش از بزرگانه.

چون مادرند...

ملاک ها همان ملاک های همیشگی بود: تحصیلات بالا، زندگی خانوادگی موفق، تجربه ی مادری، از چهره های شناخته شده ی تلویزیونی تا اساتید دانشگاه و چند نمونه هم خانم های خانه دار که فرزندان موفقی داشتند. از چند هفته ی قبل وقتی بیوگرافی بعضی از آن بزرگواران را مطالعه می کردم، صدایی را می شنیدم که مدام تکرار می کرد: امسال مادر به گونه ای دیگر. از اونجا که خیلی وقت ها این صدا ها را می شنوم، بدون عجله در انتخاب به زندگی زمان دادم تا آن کسی که باید رو سر راهم قرار بده و اون روز توی کلینیک ذهن زیبا، زمانی که آرین در آغوش مادرش وارد اطاق شد، همون صدای آشنا گفت: خودشه.

وقتی مادر آرین اونو به مربی تحویل داد، اولین چیزی که نظرم رو جلب کرد، بلوز آبی و شلوارک لی قشنگ و دست و پای تمیز تر از گل پسر هفت ساله ای بود که هنوز نمی تونست راه بره و بعد لحن مهربان خانمی که با خوشحالی از تغییر رفتار پسرش حرف می زد. از اینکه نگاه هاش مهربون شده، از اینکه رفتارش خیلی آروم تر شده و دیگه اونو هل نمی ده، جیغ نمی زنه و...

وقتی مادر آرین از اطاق بیرون رفت، مربی اش توضیحاتی داد که جمله ی اولش این بود: آرین فرزند خونده ی این خانمه ... جملات بعدی، را یادم نمیاد چون برام باور کردنی نبود که این توجه و مهربونی از طرف زنی باشه که اون رو به دنیا نیاورده.

قرار ملاقات گذاشتن برای یک مصاحبه ی کوچک، همراه با عکاس تبدیل شد به یک گپ دوستانه بدون عکس و نام و نشونی از خانواده ی آرین. مثل بیشتر خانواده هایی که کودکی را به فرزندی قبول می کنند اما با این تفاوت که پدر و مادر آرین نه از ترس آگاه شدن فرزندشون بلکه از ترس تغییر رفتار اطرافیان با اون این موضوع را مخفی نگه داشتند.

اون روز وقتی برای صحبت با خانم م - مادر آرین- رفتم، کمی دلشوره داشتم. شاید علتش این بود که بر خلاف مصاحبه هایی که تا اون زمان انجام داده بودم، رزومه ی طرف مقابل را نخوندم. می دونستم تحصیلات، تعداد کتاب های تالیفی، مقالات چاپ شده در ژورنال های بین المللی و مواردی اینچنینی مهم نیست.

این بار باید ویترین هایی که به دیدنش عادت کرده بودم را کنار می گذاشتم و بایک زن در مقام مادری حرف می زدم. همین. مقام و رتبه ای که به اعتقاد من مثل و مانندی نداره و برای کسبش لازم نیست حتما خودت فرزندی را به دنیا بیاری. مادری یک حسه، یک حسی که خدا تو وجود ما زن ها گذاشته تا مراقب فرشته کوچولوهایی که به زمین می فرسته باشیم. حالا یا از خون خودمون یا ...

صحبت ما شروع خوب و راحتی داشت. یک اطاق شیشه ای در کنار سالن انتظار در کلینیک کار درمانی و گفتار درمانی. در ابتدا مادر آرین از روزهایی گفت که او و همسرش متوجه شدند صاحب فرزند نمی شن. از دوندگی در مطب دکتر ها تا آزمایش کردن راه های درمانی پر هزینه و پر دردسر که در موردشون جواب نداد و در نهایت تصمیم اونها برای پذیرفتن یک نوزاد دختر از بهزیستی.

وقتی بعد از مدت ها انتظار از بهزیستی باهاشون تماس می گیرند که یک نوزاد ده روزه ی پسر برای تحویل آماده است، بدون تردید قبول می کنند تا بعد از مدت ها انتظار بالاخره خونه شون با صدای گریه و خنده ی یک کودک، حال و هوای دیگه ای بگیره.

زندگی اون ها در شهرستان و دوری از خانواده، شرایط را مهیا می کنه که به همه بگن چون بارداری ایشون با ریسک بالایی همراه بوده موضوع را مخفی نگه داشتن و فرزندشون زودتر از زمان موعد به دنیا اومده. همه چی خوب بود. اما گاهی زندگی واقعی با قصه های زمان کودکی که مادر بزرگ ها تعریف می کنن فرق داره و طبق انتظار ما پیش نمی ره...

ازش پرسیدم که نفهمیدین پدر و مادرش کی بودن؟ مردن یا زنده اند؟

مادر آرین وقتی از نحوه ی پیدا شدن آرین صحبت می کرد، صداش می لرزید. انگار بعد از هفت سال هنوز باور نکرده بود که نوزادی را بدون لباس، بدون اینکه حتی بدنش را بعد از تولد تمیز کنند، لای موکتی در جعبه ی میوه، پشت یک کامیون رها کنند. هنوز یاد آوری اینکه آرین مدت ها در سرمای پائیز، بدون غذا مونده و اگر راننده پیداش نمی کرد چه بی رحمانه از دنیا می رفت، آزارش می داد.

و من که همیشه ادعای مادری مهربان را لااقل درون خودم داشتم چه ناشیانه در تمام این مدت دنبال نشانه ای از پشیمانی و خستگی از نگهداری فرزندی با نیاز های خاص در چشمان و صورت یک مادر می گشتم و وقتی تنها چیزی که در چشم ها و صورت مادر آرین دیدم، عشق بی قید و شرط بود، مطمئن شدم ظرفیت ما آدم ها در عشق ورزی مثل چیزهای دیگه با هم متفاوته!

طبق گفته ی مادر آرین آزمایش ها و معاینات اولیه آرین سالم بوده و نشانه ای از اختلال در او دیده نمی شده اما بعد از چند ماه، خواب بیش از حد و عدم انجام فعالیت هایی که در طول رشد، تعریف شده اند و نگرانی پدر و مادر باعث می شه تا اون رو در هفت ماهگی نزد متخصص مغز و اعصاب ببرند که برای اولین بار پزشک به اونها می گه که فرزندشون مشکل داره.

یاد آوری روزی که آن ها متوجه مشکل پسرشان شدند به اندازه ی به یاد آوردن حرف های پزشک درد آور نبود. دکتری که وقتی متوجه فرزند خواندگی آرین می شه بی تفاوت به شرایط روحی او به گفتن: "این بچه را به شما انداختن، بهتره پسش بدین!" اکتفا می کنه و پدر و مادر آرین را با دنیایی از ترس و نگرانی تنها می گذاره!؟ شاید خیلی از ما اگر بجای مادر و پدر آرین بودیم، کودک هفت ماهه با آینده ای مبهم را به بهزیستی تحویل می دادیم اما فرشته های قصه ی ما این کار را نکردند چون به اعتقادشون هیچ کس وقتی بفهمه فرزندش بیماره اون رو به کس دیگه ای نمیده!

در جواب سوال من که هیچ وقت نخواستین آرین را دوباره به بهزیستی بدید؟ جواب داد: هیچ کس وقتی بفهمه فرزندش بیماره اون رو به کس دیگه ای نمیده!

نتونستم بهش بگم قلب همه ی زن ها ظرفیت عشق مادری رو نداره و همین امروز خبری خوندم از مادری که فرزند سندرم داونی اش را بخاطر مشکلی که داشته با قرص برای همیشه به خواب برده. خدا همه جور بنده ای داره ...

از اون سن به بعد زندگی مادر آرین و همسرشون که پزشک هستند، وقف رسیدگی به پسری شده که تاخیر رشدی داره. توانایی هاش اندازه ی یک کودک یکساله است در صورتی که هفت سال و نیم شه.

مادری که با داشتن تحصیلات دانشگاهی، شاغل نیست چون نمی دونه فرزندش را در نبودنش باید دست کی بسپاره که از ناتوانی اش سوء استفاده نکنند و باهاش بد رفتاری نداشته باشند. اما نگرانه برای همسرش که زیر بار هزینه ی زندگی و درمان پسرشون، نشکنه.

ممکنه خیلی از ما مادرها که فرزندانمان رشدی طبیعی دارند، نتونیم درک کنیم وقتی آرین در هفت سالگی در توان بخشی چند قدم راه رفته، چرا مادرش از خوشحالی گریه کرده و از این صحنه ی زیبا فیلم گرفته تا مرهمی بشه برای همسرش وقتی خسته از جدال با زندگی به خونه میاد.

زندگی بعضی ها دلیل خوبیه برای بقیه ی آدم ها. برای بعضی از ما مادرهای کم حوصله که وقتمون پای تلفن و تلویزیون و خرید و مهمونی دوره و ... صرف می شه و اونوقت تلفن هوشمند می سازیم تا برای بچه هامون قصه بگه ... اون ها رو با بهانه یا بی بهانه به مهد کودک می سپاریم و گاهی برای رسیدن به خواسته های خودمون اون ها رو فدا می کنیم. مادر آرین مدت هاست زندگی، کار، تحصیل، تفریح و همه چیزش، مادری کردن برای کودکی است که من و تو هنوز یاد نگرفتیم بخاطر ظاهر و شرایط متفاوتش، با نگاه ها و سوالاتمون خانوادش را آزار ندیم.

از مادر آرین راجع به مشکلاتی که هنگام تفریح و سفر و پارک و... دارن پرسیدم؟

وقتی گفت کلا جایی نمیره چون از مقایسه ی پسرش با همسن و سال هاش در حالی که توانایی کم تری داره، رنج می بره چون وقتی با کالسکه اونو به پارک می بره نگاه مردم، پچ پچ هاشون و حتی سوال کردنشون که چرا بچه به این بزرگی رو نمی گذارید راه بره و لوس می شه، آزارش می ده. چون ...

ازش خواستم یک آرزو کنه:

آرزوش با لیست بلند بالای آرزوهای اغلب ما متفاوت بود، اون آرزو داشت آرین بتونه روی پای خودش بایسته و برای زندگی به کسی متکی نباشه تا بعد از پدر و مادرش بتونه زندگی کنه!

آرزوی بعدیش که باعث شد اشک های مادر مهربون قصه ی ما سرازیر بشه این بود که ای کاش می شد خدا سلامتی و توانایی های اونو با بیماری و ناتوانی های پسرش عوض کنه!

گپ ما در حالی تموم شد که آرین یکی از کلاس هاش تموم شد و مادرش رفت تا اون رو بغل کنه و به کلاس دیگه در طبقه ی بالا ببره.

موقع خداحافظی از من پرسید چرا میون این همه مادر با من مصاحبه کردید؟

توضیحش خیلی سخت بود و من تنها تونستم بگم که معجزه همیشه باعث می شه آدم ها ایمان قوی تری پیدا کنند و محبت شما به فرزندی که خودتون به دنیا نیاوردید و مشکلات خاصی هم به همراه دارد، یکی از معجزاتی است که من و امثال من باید ببینیم تا باور کنیم می شه بزرگ بود...

وقتی از در کلینیک خارج می شدم، به این فکر می کردم که ای کاش هر کدوم از ما به اندازه ی توانمون برای کوچولوهایی که شب هاشون بدون لالایی مادرانه ست، مادری کنیم. ای کاش همه ی بچه ها خونه ای داشته باشن پر از عشق و توجه. ای کاش ارزش «مادر بودن» را فراموش نکنیم....

دانشمندان دانشگاه براون چسب زخمی را ابداع کرده اند که می تواند با ایجاد چارچوبی برای شکل گیری سلولهای سالم منجر به رشد سلولها شده و قلبهای آسیب دیده را ترمیم کند.

به گزارش مهر، در یک حمله قلبی برخی از بخشهای ماهیچه قلب از بین می روند و این پدیده می تواند خطر بروز حملات بعدی را افزایش دهد.

این برچسب سیاه و 2.5 سانتیمتری که ضخامت آن به اندازه یک تار موی انسان است از کربن ساخته شده و به گونه ای طراحی شده تا به منطقه ای که ماهیچه های آن از بین رفته اند چسبیده و منجر به رشد دوباره سلولهای سالم و احیای ماهیچه های مرده شود.

این برچسب هنوز بر روی نمونه های زنده آزمایش نشده اما محققان امیدوارند این شیوه نه تنها بتواند در ترمیم عواقب حملات قلبی کمک کند بلکه بتواند برای کمک به افرادی که برای سالها به اختلالات ناشی از حملات قلبی دچار شده اند، کمک کند. این آسیبها فرد را دچار تنگی نفس و خستگی مفرط کرده و انجام کارهای روزمره از قبیل انجام کارهای خانه و یا لباس پوشیدن را برای فرد دشوار می کند.

بر اساس گزارش تلگراف، این ابزار جدید توسط محققان دانشگاه براون ابداع شده و به گفته آنها انسان تا 10 الی 15 سال دیگر نخواهد توانست از این ابزار برای ترمیم آسیبهای قلبی استفاده کند.